Bir grup ravi, babası, Fedâle b. Eyyûb, Ömer b. Ebân ve Câbir el-Cu‘fî’den rivayet etti. Câbir şöyle dedi: “Ebû Cafer’in huzurunda içim daraldı ve dedim ki: ‘Sana feda olayım, bazen bana herhangi bir musibet gelmediği ve başıma bir iş inmediği halde üzülüyorum; öyle ki bunu ailem ve dostlarım yüzümden anlıyorlar.’ Bunun üzerine şöyle buyurdu: ‘Evet ey Câbir! Allah müminleri cennet toprağından yaratmış ve onların içine kendi ruhundan bir esinti akıtmıştır. Bu sebeple mümin, baba ve anne bir kardeş gibi diğer müminin kardeşidir. O ruhlardan birine herhangi bir beldede bir üzüntü isabet ettiğinde, diğerleri de ondan oldukları için üzülürler.’”