Ahmed b. Ebû Abdullah → ashabından bir topluluk → Ali b. Esbât → Hasan b. Cehm → Ebû’l-Hasan Rızâ.
Tevazu, insanlara sana verilmesini sevdiğin şeyi vermendir.
Başka bir hadiste şöyle geçer: Dedim ki: “Kul onu yaptığında tevazu sahibi sayılacağı tevazunun sınırı nedir?” Buyurdu ki: “Tevazunun dereceleri vardır. Bunlardan biri, kişinin kendi değerini bilmesi ve onu sağlam bir kalple kendi yerine koymasıdır. Kendisine yapılmasını sevdiği şeyin benzerinden başkasını hiç kimseye yapmak istemez. Bir kötülük görürse onu iyilikle uzaklaştırır. Öfkesini yutar, insanları affeder. Allah iyilik yapanları sever.” (Âl-i İmrân 134)