Ashabımızdan bir topluluk → Ahmed b. Ebû Abdullah → babası → Hammâd b. Îsâ → Harîz b. Abdullah → Bahr es-Sekkâ.
Ebû Abdullah bana şöyle buyurdu:
“Ey Bahr! Güzel ahlâk kolaylıktır.”
Sonra şöyle buyurdu:
“Sana Medine halkından hiç kimsenin yanında bulunmayan bir hadis haber vereyim mi?”
“Evet.” dedim.
Buyurdu ki:
Bir gün Resulullah mescitte oturuyordu. Ensardan birine ait bir cariye geldi. Resulullah ayakta idi. Cariye elbisesinin ucundan tuttu. Nebî onun için ayağa kalktı. Fakat cariye hiçbir şey söylemedi, Nebî de ona hiçbir şey söylemedi. Bu durum üç defa tekrarlandı. Dördüncü defasında Nebî ayağa kalkınca cariye arkasına geçti ve elbisesinden bir püskül koparıp geri döndü. Bunun üzerine insanlar ona: “Yaptığın şeye bak! Resulullah’ı üç defa alıkoydun. Ne sen ona bir şey söyledin ne de o sana bir şey söyledi. Neydi ihtiyacın?” dediler.
Cariye şöyle cevap verdi:
“Bizim bir hastamız vardı. Ailem beni onun elbisesinden bir püskül almam için gönderdi; onunla şifa aranacaktı. Fakat almak istediğimde beni gördü ve ayağa kalktı. Ben de beni görürken onu almaktan utandım. Ayrıca izin istemeyi de uygun görmedim. Sonunda onu alıverdim.”