Humeyd b. Ziyad, Hasan b. Muhammed b. Semâa’dan, o Vüheyb b. Hafs’tan, o Ebû Basîr’den, o Ebû Cafer’den aktardı; o şöyle dedi: Allah’ın elçisi, Âişe’nin yanında, onun gecesinde bulunuyordu. Âişe, “Ey Allah’ın elçisi, Allah senin geçmiş ve gelecek günahını bağışlamışken niçin kendini yoruyorsun?” dedi. Bunun üzerine o, “Ey Âişe, ben çok minnettar bir kul olmayayım mı?” dedi. Allah’ın elçisi ayak parmaklarının uçları üzerinde dururdu; bunun üzerine Allah şöyle indirdi: “Tâhâ. Biz Kur’an’ı sana sıkıntıya düşesin diye indirmedik.” (Tâhâ 1-2)