Ashabımızdan bir grup, Ahmed b. Muhammed’den; o İbn Mahbûb’dan; o Ömer b. Yezîd’den; o da Ebû Abdullah’tan rivayet etti. O şöyle buyurdu:
“Tevrat’ta yazılmıştır ki: Ey Âdemoğlu! Kendini benim ibadetime ver ki kalbini zenginlikle doldurayım ve seni kendi arayışına bırakmayayım. İhtiyacını gidermek benim üzerimedir; kalbini de benden korkuyla doldururum. Eğer kendini benim ibadetime vermezsen kalbini dünya meşguliyetiyle doldururum; sonra da ihtiyacını gidermem ve seni kendi arayışına bırakırım.”