Ashabımızdan bir grup, Ahmed b. Muhammed’den; o İbn Mahbûb’dan; o Dâvûd b. Kesîr’den; o Ebû Ubeyde el-Hazzâ’dan; o da Ebû Cafer’den rivayet etti. O şöyle dedi: Resûlullah buyurdu ki Allah Tebâreke ve Teâlâ şöyle buyurmuştur: “Sevabım için amel edenler, yaptıkları amellerine dayanmasınlar; çünkü onlar, ibadetimde bütün ömürleri boyunca gayret etseler ve nefislerini yorsalar bile, benden istedikleri ikramıma, cennetlerimdeki nimete ve yanımdaki en yüce derecelere ulaşma hususunda ibadetlerinde yine de kusurlu kalırlar ve ibadetimin hakikatine erişemezler. Fakat rahmetime güvensinler, lütfumdan ümit etsinler ve bana güzel zan besleyerek huzur bulsunlar. İşte o zaman rahmetim onlara ulaşır, ihsanım onları rızama eriştirir ve mağfiretim onlara affımı giydirir. Çünkü ben Allah’ım; Rahmân ve Rahîm’im ve kendimi bununla adlandırdım.”