Ali b. Muhammed ve Muhammed b. Hasan, Sehl b. Ziyâd’dan, o Muhammed b. Hasan b. Şemmûn’dan, o Abdullah b. Abdurrahman el-Esamm’dan, o Kerrâm’dan rivayet etti. Dedi ki: Kendi kendime, Âl-i Muhammed’in Kâim’i kıyam edinceye kadar gündüz asla yemek yemeyeceğime yemin ettim. Ebu Abdullah’ın yanına girdim ve ona şöyle dedim: “Senin Şiandan bir adam, Âl-i Muhammed’in Kâim’i kıyam edinceye kadar gündüz asla yemek yememeyi Allah’a üzerine gerekli kıldı.”
O dedi ki: “Öyleyse oruç tut ey Kerrâm; fakat iki bayram gününde, teşrik günlerinin üçünde, yolcu olduğunda ve hasta olduğunda oruç tutma. Çünkü Hüseyin öldürüldüğü zaman gökler, yer, bunların üzerindekiler ve melekler feryat ettiler ve şöyle dediler: ‘Ey Rabbimiz! Yaratıkları helak etmemize izin ver de, senin hürmetini helal saymaları ve seçkin kulunu öldürmeleri sebebiyle onları yeryüzünden tamamen koparıp atalım.’ Bunun üzerine Allah onlara vahyetti: ‘Ey meleklerim, ey göklerim ve ey yerim! Sakin olun.’ Sonra perdelerden bir perdeyi açtı. Bir de baktılar ki arkasında Muhammed ve onun on iki vasisi vardı. Aralarından Kâim olan falancanın elinden tuttu ve, ‘Ey meleklerim, ey göklerim ve ey yerim! Bunun için bununla yardım alırım’ dedi. Bunu üç defa söyledi.”