Hasan b. Fazl b. Zeyd el-Yemânî dedi ki: Babam kendi hattıyla bir mektup yazdı; cevabı geldi. Sonra ben kendi hattımla yazdım; cevabı geldi. Sonra arkadaşlarımızın fakihlerinden bir adam kendi hattıyla yazdı; cevabı gelmedi. Baktık; sebebin, adamın Karmatîliğe dönmesi olduğunu gördük.
Hasan b. Fazl dedi ki: Irak’ı ziyaret ettim ve Tûs’a vardım. İşimde açık bir delil ve ihtiyaçlarımda başarı elde etmedikçe çıkmamaya karar verdim; gerekirse orada kalıp sadaka istemeye kadar varacaktım. Dedi ki: Bu arada kalmaktan içim daralıyor ve haccın kaçmasından korkuyordum. Bir gün Muhammed b. Ahmed’e alacağımı istemek üzere geldim. Bana, “Şu şu mescide git; orada bir adam seninle karşılaşacak” dedi. Oraya gittim. Bir adam yanıma girdi. Bana bakınca güldü ve, “Üzülme; bu yıl hacc edeceksin ve ailene, çocuklarına salimen döneceksin” dedi. İçim yatıştı, kalbim sakinleşti ve, “Bu, bunun doğruluğudur; Allah’a hamdolsun” dedim.
Sonra Asker’e vardım. Bana içinde dinarlar ve bir elbise bulunan bir kese çıkarıldı. Üzüldüm ve içimden, “Bu topluluk nezdinde benim karşılığım bu mudur?” dedim. Cehalet ettim, onu geri çevirdim ve bir yazı yazdım. Onu benden alan kişi bana hiçbir şey işaret etmedi ve bu konuda tek harf konuşmadı. Sonra bunun ardından şiddetli bir pişmanlık duydum. İçimden, “Efendime geri çevirmemle inkâr ettim” dedim. Yaptığım işten dolayı özür dileyen, günahımı itiraf eden ve bundan dolayı bağışlanma dileyen bir yazı yazdım ve gönderdim. Kalkıp siliniyordum. Bu sırada kendi kendime düşünüyor ve, “Eğer dinarlar bana geri çevrilirse bağını çözmeyeceğim, onda hiçbir tasarrufta bulunmayacağım; onu babama götüreceğim, çünkü o benden daha iyi bilir, onda dilediği gibi tasarruf etsin” diyordum.
Keseyi bana taşıyan elçiye şöyle çıktı: “Adama bildirmediğin için kötü yaptın. Biz bazen bunu dostlarımıza yaparız; bazen de onlar bereketlenmek için bizden bunu isterler.” Bana da şöyle çıktı: “İhsanımızı geri çevirmekle hata ettin. Allah’tan bağışlanma dilersen Allah seni bağışlar. Fakat niyetin ve kararın, onda hiçbir tasarrufta bulunmamak ve onu yolunda harcamamak olduğuna göre onu senden çevirdik. Elbiseye gelince, onunla ihrama girmen için ona mutlaka ihtiyacın vardır.”
Dedi ki: İki konu hakkında yazdım; üçüncü konuda da yazmak istedim, fakat bunun hoş karşılanmamasından korktuğum için vazgeçtim. İki konunun ve içimde sakladığım üçüncü konunun cevabı açıklanmış olarak geldi. Allah’a hamdolsun.
Dedi ki: Nişabur’da Cafer b. İbrahim en-Nîşâbûrî ile birlikte binip ona yol arkadaşı olmaya karar vermiştim. Bağdat’a vardığımda bundan vazgeçtim, ondan ayrılmak istedim ve kendime denk bir yol arkadaşı aramaya başladım. Daha önce yanına gidip benim için kiralama yapmasını istediğim İbnü’l-Vecnâ ile karşılaştım; onu isteksiz buldum. Bana, “Ben seni arıyordum. Bana, ‘O sana arkadaşlık edecek; onunla güzel geçin, ona denk bir yol arkadaşı ara ve onun için kirala’ denildi” dedi.