İshak dedi ki: Bana Ali b. Zeyd b. Ali b. Hüseyin b. Ali rivayet etti. Dedi ki: Bir atım vardı, onu çok beğenirdim ve meclislerde onu çokça anardım. Bir gün Ebu Muhammed’in yanına girdim. Bana, “Atın ne yaptı?” dedi. Ben, “Yanımdadır; işte kapındadır, ondan inip geldim” dedim. Bana, “Akşamdan önce, bir müşteri bulabilirsen onu değiştir; bunu geciktirme” dedi. Yanımıza biri girdi ve söz kesildi. Düşünceli hâlde kalkıp evime gittim. Kardeşime haberi anlattım. O, “Bu konuda ne diyeceğimi bilmiyorum” dedi. Ona karşı cimrilik ettim, onu insanlara satmayı içime sindiremedim. Akşam olunca seyis bize geldi; yatsıyı kılmıştık. “Efendim, atın öldü” dedi. Üzüldüm ve onun bu sözüyle bunu kastettiğini anladım.
Birkaç gün sonra Ebu Muhammed’in yanına girdim. İçimden, “Keşke onun sözü sebebiyle üzüldüğüm için bana bir binek verseydi” diyordum. Oturunca şöyle dedi: “Evet, sana bir binek veririz. Ey gulam, ona şu doru bürdünümü ver. Bu, senin atından daha hayırlı, daha rahat yürüyüşlü ve ömrü daha uzundur.”