İshak dedi ki: Bana İsmail b. Muhammed b. Ali b. İsmail b. Ali b. Abdullah b. Abbas b. Abdülmuttalib rivayet etti. Dedi ki: Yol üzerinde Ebu Muhammed’i bekledim. Yanımdan geçince ona ihtiyacımı şikâyet ettim ve kendisine, yanımda bir dirhem ya da daha fazlası, ne öğle yemeği ne de akşam yemeği bulunduğuna dair yemin ettim. Bunun üzerine şöyle dedi: “Allah adına yalan yere yemin ediyorsun; oysa iki yüz dinar gömdün. Bu sözüm seni bağıştan geri çevirmek için değildir. Ey gulam, yanında ne varsa ona ver.” Gulamı bana yüz dinar verdi. Sonra bana yönelip şöyle dedi: “Sen, ona en çok ihtiyaç duyduğun zamanda ondan mahrum kalacaksın.” Yani gömdüğüm dinarları kastetti.
O doğru söyledi ve dediği gibi oldu. İki yüz dinar gömmüştüm ve “Bu bizim için dayanak ve sığınak olur” demiştim. Harcamak için bir şeye şiddetle muhtaç kaldım, rızık kapıları yüzüme kapandı. Onları çıkarmak için kazdım; bir de baktım ki oğullarımdan biri yerini öğrenmiş, onları alıp kaçmış. Onlardan hiçbir şeye güç yetiremedim.