Ali b. Muhammed → Sehl b. Ziyâd → Muhammed b. Ahmed → Hasan b. Ali → Yunus → Maskale et-Tahhân.
Maskale et-Tahhân şöyle dedi: Ebu Abdullah’ı şöyle buyururken işittim: Hüseyin öldürüldüğünde Kelbiyye olan hanımı onun için matem tuttu; kendisi ağladı, kadınlar ve hizmetçiler de gözyaşları kuruyup tükeninceye kadar ağladılar. O böyleyken cariyelerinden birinin ağladığını ve gözyaşlarının aktığını gördü. Onu çağırdı ve ona, “Bizim aramızda yalnız senin gözyaşlarının akmasının sebebi nedir?” dedi. Cariye, “Bana bitkinlik gelince bir yudum kavut içtim” dedi. Bunun üzerine yiyecek ve kavutlar getirilmesini emretti; yedi, içti, yedirdi ve içirdi; sonra şöyle dedi: Biz bununla ancak Hüseyin’e ağlamak için güçlenmek istiyoruz. Kelbiyye’ye, Hüseyin’in mateminde yardım etmesi için kokular hediye edildi. Kokuları görünce, “Bunlar nedir?” dedi. “Falanca, Hüseyin’in mateminde yararlanman için bunları hediye etti” dediler. O da şöyle dedi: Biz düğünde değiliz; bunlarla ne yapacağız? Sonra onların evden çıkarılmasını emretti. Evden çıkarılınca onlardan hiçbir iz duyulmadı; sanki gök ile yer arasında uçup gitmişlerdi ve evden çıktıktan sonra onlara dair hiçbir eser görülmedi.