Muhammed b. Yahyâ → Seleme b. Hattâb → Abdullah b. Muhammed → Abdullah b. Kasım → Îsâ Şelekân.
Îsâ Şelekân şöyle dedi: Ebu Abdullah’ı şöyle buyururken işittim: Müminlerin Emiri’nin Benî Mahzûm içinde dayılık bağı vardı. Onlardan bir genç onun yanına gelip, “Ey dayım! Kardeşim öldü ve onun için çok şiddetli hüzünlendim” dedi. O da ona, “Onu görmek ister misin?” dedi. Genç, “Evet” dedi. O, “Bana kabrini göster” buyurdu. Bunun üzerine çıktı; üzerinde Resûlullah’ın bürdesi vardı ve onu izar olarak kuşanmıştı. Kabre varınca dudakları kımıldadı, sonra ayağıyla ona vurdu. Bunun üzerine adam kabrinden çıktı ve Fars diliyle konuşuyordu. Müminlerin Emiri ona, “Sen Arap bir adam olarak ölmedin mi?” dedi. O, “Evet; fakat biz falanın ve falanın sünneti üzere öldük, bu yüzden dillerimiz değişti” dedi.