Muhammed b. Yahyâ → Ahmed b. Muhammed → İbn Faddâl → Hüseyin b. Ulvân el-Kelbî → Ali b. Hazevver el-Ganevî → Asbağ b. Nübâte el-Hanzalî.
Asbağ b. Nübâte el-Hanzalî şöyle dedi: Basra’nın fethedildiği gün Müminlerin Emiri’ni gördüm; Resûlullah’ın katırına binmişti, sonra şöyle buyurdu: Ey insanlar! Allah onları topladığı gün yaratılmışların en hayırlılarını size haber vereyim mi? Bunun üzerine Ebu Eyyûb el-Ensârî ayağa kalktı ve, “Evet ey Müminlerin Emiri, bize anlat; çünkü sen hazır bulunuyordun, biz ise yoktuk” dedi. O da şöyle buyurdu: Allah onları topladığı gün yaratılmışların en hayırlıları Abdülmuttalib’in soyundan yedi kişidir; onların faziletini ancak kâfir inkâr eder ve onu ancak inkârcı reddeder. Bunun üzerine Ammâr b. Yâsir ayağa kalktı ve, “Ey Müminlerin Emiri! Onları bize isimleriyle bildir ki tanıyalım” dedi. O da şöyle buyurdu: Allah onları topladığı gün yaratılmışların en hayırlıları resullerdir; resullerin en faziletlisi Muhammed’dir; her ümmetin peygamberinden sonra en faziletlisi de, bir peygamber ona yetişinceye kadar o peygamberin vasîsidir. Bilin ki vasîlerin en faziletlisi Muhammed’in vasîsidir. Bilin ki vasîlerden sonra yaratılmışların en faziletlileri şehitlerdir. Bilin ki şehitlerin en faziletlileri Hamza b. Abdülmuttalib ve Ca‘fer b. Ebî Tâlib’dir; onun cennette kendileriyle uçtuğu kana boyanmış iki kanadı vardır. Bu ümmetten ondan başka hiç kimseye iki kanat verilmemiştir; bu, Allah’ın Muhammed’i ikram ettiği ve şereflendirdiği bir şeydir. İki torun Hasan ve Hüseyin de böyledir; Mehdi de böyledir. Allah onu biz Ehl-i Beyt’ten dilediği kimseden kılar. Sonra şu ayeti okudu: “Kim Allah’a ve Resûl’e itaat ederse, işte onlar Allah’ın kendilerine nimet verdiği peygamberler, sıddıklar, şehitler ve salihlerle beraberdir; onlar ne güzel arkadaştır. Bu fazilet Allah’tandır; bilen olarak Allah yeter” (Nisâ 69-70).