Ali b. Muhammed → Sâlih b. Ebî Hammâd ve bir grup rivayetçi → Ahmed b. Muhammed ve başkaları; çeşitli isnatlarla.
Müminlerin Emiri’nin, Asım b. Ziyâd’a karşı delil getirmesi hakkında şöyle rivayet edilmiştir: Asım aba giymiş, yumuşak elbiseyi terk etmişti; kardeşi Rebî‘ b. Ziyâd da onun ailesini kederlendirdiğini ve çocuklarını üzdüğünü Müminlerin Emiri’ne şikâyet etti. Bunun üzerine Müminlerin Emiri, “Bana Asım b. Ziyâd’ı getirin” buyurdu. Asım getirilince onu gördüğünde yüzünü ekşitti ve ona şöyle buyurdu: Ailenden utanmadın mı? Çocuklarına merhamet etmedin mi? Allah’ın sana temiz şeyleri helal kıldığını, sonra da senin onlardan almanı hoş görmediğini mi sanıyorsun? Sen Allah katında bundan daha değersizsin. Allah şöyle buyurmuyor mu: “Yeryüzünü canlılar için koydu; onda meyve ve tomurcuklu hurma ağaçları vardır” (Rahmân 10-11). Allah yine şöyle buyurmuyor mu: “İki denizi salıverdi, birbirine kavuşurlar; aralarında bir engel vardır, birbirlerinin sınırını aşmazlar” sözünden “ikisinden inci ve mercan çıkar” sözüne kadar (Rahmân 19-22). Allah’a yemin olsun ki Allah’ın nimetlerini fiille kullanmak, onları sözle anmaktan Allah’a daha sevimlidir. Allah şöyle buyurmuştur: “Rabbinin nimetine gelince, onu anlat” (Duhâ 11). Bunun üzerine Asım, “Ey Müminlerin Emiri! O hâlde sen neden yiyeceğinde sertlikle, giyeceğinde kabalıkla yetindin?” dedi. O da şöyle buyurdu: Yazık sana! Allah, adalet imamlarına, fakiri fakirliği sebebiyle taşkınlığa sürüklenmesin diye kendilerini insanların zayıflarıyla ölçülü tutmalarını farz kılmıştır. Bunun üzerine Asım b. Ziyâd abasını attı ve yumuşak elbise giydi.