Câbir, Ebû Cafer’den rivayet etti. Dedi ki: Emirü’l-müminin minberdeyken mescidin kapılarından birinin tarafından bir yılan geldi. İnsanlar onu öldürmeye niyetlendiler. Emirü’l-müminin, “Dokunmayın” diye haber gönderdi. Onlar da dokunmadılar. Yılan süzülerek geldi, minbere kadar vardı, uzandı ve Emirü’l-müminin’e selam verdi. Emirü’l-müminin, hutbesini bitirinceye kadar durması için ona işaret etti. Hutbesini bitirince ona yöneldi ve dedi ki: “Sen kimsin?” Dedi ki: “Ben Amr b. Osman’ım, senin cinler üzerindeki halifenim. Babam öldü ve bana sana gelip görüşünü öğrenmemi vasiyet etti. Sana geldim ey Emirü’l-müminin, bana ne emredersin, neyi uygun görürsün?” Emirü’l-müminin ona dedi ki: “Sana Allah’tan sakınmanı ve dönüp cinler içinde babanın makamına geçmeni vasiyet ederim; çünkü sen onların üzerindeki halifemsin.” Amr, Emirü’l-müminin’e veda etti ve ayrıldı. O, onun cinler üzerindeki halifesidir.
Dedim ki: “Sana feda olayım, Amr sana gelir mi ve bu onun üzerine gerekli midir?” Dedi ki: “Evet.”