Ebû Basîr dedi ki: Oğlu Mûsâ’nın doğduğu yıl Ebû Abdillah ile birlikte hacca gittik. Ebvâ’ya indiğimizde bize öğle yemeği hazırlattı. Arkadaşları için yemek koyduğu zaman onu bol ve güzel yapardı. Biz yemek yerken Hamîde’nin elçisi ona geldi ve dedi ki: “Hamîde diyor ki: Kendimde bir değişiklik hissettim; doğumum yaklaştığında hissettiğim şeyi hissettim. Sen de bu oğlun konusunda senden önce davranmamamı bana emretmiştin.”
Bunun üzerine Ebû Abdillah kalktı ve elçiyle birlikte gitti. Döndüğünde arkadaşları ona dediler ki: “Allah seni sevindirsin, bizi sana feda kılsın. Hamîde’nin durumu ne oldu?” Dedi ki: “Allah onu esen kıldı ve bana bir oğlan bağışladı. O, Allah’ın yaratıkları içinde yarattıklarının en hayırlısıdır. Hamîde bana onun hakkında, benim bilmediğimi sandığı bir şeyi haber verdi. Oysa ben onu ondan daha iyi biliyordum.”
Dedim ki: “Sana feda olayım, Hamîde sana onun hakkında ne haber verdi?” Dedi ki: “Onun, karnından çıktığı anda ellerini yere koymuş, başını göğe kaldırmış olarak düştüğünü anlattı. Ben de ona bunun Allah Resulünün ve ondan sonraki vasînin alameti olduğunu haber verdim.”
Dedim ki: “Sana feda olayım, bu nasıl Allah Resulünün ve ondan sonraki vasînin alameti oluyor?” Bana dedi ki: “Dedeme ana rahminde tutunulduğu gece, bir gelen babamın dedesine içinde sudan daha ince, tereyağından daha yumuşak, baldan daha tatlı, kardan daha soğuk ve sütten daha beyaz bir içecek bulunan bir kâse getirdi. Onu ona içirdi ve cinsel birleşmeyi emretti. O da kalktı, birleşti ve dedeme hamile kalındı. Babama hamile kalındığı gece de bir gelen dedeme geldi, babamın dedesine içirdiği gibi ona içirdi ve ona emrettiğinin benzerini emretti. O da kalktı, birleşti ve babama hamile kalındı. Bana hamile kalındığı gece de bir gelen babama geldi, onlara içirdiği şeyden ona içirdi ve onlara emrettiği şeyi ona emretti. O da kalktı, birleşti ve bana hamile kalındı. Oğluma hamile kalındığı gece de bana, onlara geldiği gibi bir gelen geldi ve onlara yaptığı gibi bana yaptı. Ben Allah’ın bilgisiyle kalktım; Allah’ın bana bağışlayacağı şeyden dolayı sevinçliydim. Birleştim ve bu doğan oğluma hamile kalındı. İşte o sizin önünüzdedir; vallahi benden sonra sahibiniz odur.”
“İmamın nutfesi sana anlattığım şeydendir. Nutfeyi rahim içinde dört ay sakinleşip onda ruh yaratıldığı zaman Allah, Hayavân denilen bir melek gönderir. O da onun sağ pazısına şu ayeti yazar: ‘Rabbinin sözü doğruluk ve adalet bakımından tamamlandı; O’nun sözlerini değiştirecek yoktur. O işitendir, bilendir.’ (En‘âm 115) Annesinin karnından çıktığında ellerini yere koymuş, başını göğe kaldırmış olarak çıkar. Ellerini yere koyması, Allah’ın gökten yere indirdiği bütün ilmi kavramasıdır. Başını göğe kaldırmasına gelince, izzet Rabbinin tarafından, en yüce ufuktan, arşın içinden bir çağırıcı onu kendi adıyla ve babasının adıyla çağırır ve şöyle der: ‘Ey falan oğlu falan! Sabit ol ki sabit kılınasın. Seni büyük bir iş için yarattım. Sen yaratıklarım içinden seçkinimsin; sırrımın yeri, ilmimin mahzeni, vahyim üzerinde eminim ve yeryüzümde halifemsin. Sana ve seni veli edinen kimseye rahmetimi vacip kıldım, cennetlerimi bağışladım ve komşuluğumu helal kıldım. İzzetim ve celalim hakkı için, dünyamda geniş rızkımdan ona genişlik versem bile sana düşman olana azabımın en şiddetlisini tattıracağım.’”
“Çağırıcının sesi sona erince, o ellerini yere koymuş ve başını göğe kaldırmış olarak ona cevap verir ve şöyle der: ‘Allah, kendisinden başka ilah olmadığına şahitlik etti; melekler ve ilim sahipleri de adaleti ayakta tutarak buna şahitlik etti. O’ndan başka ilah yoktur; O azizdir, hikmet sahibidir.’ (Âl-i İmrân 18)”
Dedi ki: “Bunu söylediği zaman Allah ona önceki ilmi ve sonraki ilmi verir; Kadir gecesinde Ruh’un ziyaretini hak eder.”
Dedim ki: “Sana feda olayım, Ruh Cebrâil değil midir?” Dedi ki: “Ruh Cebrâil’den daha büyüktür. Cebrâil meleklerdendir; Ruh ise meleklerden daha büyük bir yaratıktır. Allah’ın şu sözünü görmüyor musun: ‘Melekler ve Ruh iner.’ (Kadr 4)”
Bu rivayetin benzeri başka bir senetle de aktarılmıştır.