Ali b. Muhammed, Sehl b. Ziyâd’dan, o İbn Mahbûb’dan, o Ebû Üsâme’den, o Hişâm’dan; ayrıca Muhammed b. Yahyâ, Ahmed b. Muhammed’den, o İbn Mahbûb’dan, o Hişâm b. Sâlim’den, o Ebû Hamza’dan, o Ebû İshak’tan rivayet etti. Ebû İshak şöyle dedi: Müminlerin emirinin ashabından güvenilir bir kimse bana, onların Müminlerin emirini bir hutbesinde şöyle derken işittiklerini rivayet etti: “Allah’ım, ben biliyorum ki ilmin tamamı çekilip gitmez, kaynakları kesilmez ve Sen yeryüzünü, yaratıklarına karşı Senin için bir hüccetten boş bırakmazsın; bu hüccet ya açıkta olup itaat edilmeyen kimsedir ya da korku içinde ve bastırılmış kimsedir ki hüccetlerin batıl olmasın ve velilerin, onları hidayete erdirdikten sonra sapmasın. Fakat onlar nerededir ve kaç kişidir? Onlar sayı bakımından en az, Allah katındaki değer bakımından en büyük olanlardır; din önderlerinin, hidayet imamlarının ardınca giderler, onların edepleriyle edeplenirler ve onların yolunda yürürler. İşte o zaman ilim, onları imanın hakikatine ulaştırır; ruhları ilim önderlerine icabet eder; başkalarına sarp gelen sözleri onlar yumuşak bulur; yalanlayanların ürktüğü ve aşırı gidenlerin reddettiği şeyle onlar ünsiyet ederler. İşte onlar âlimlerin tâbileridir; dünya ehliyle Allah’a ve O’nun velilerine itaat üzere beraber bulunurlar; dinleri konusunda takiyye ile, düşmanlarından korku ile din edinirler. Ruhları en yüce makama bağlıdır. Onların âlimleri ve tâbileri batıl devletinde dilsiz ve suskundurlar; hak devletini beklerler. Allah kelimeleriyle hakkı gerçekleştirecek ve batılı yok edecektir. Ah, ah! Sulh hâllerinde dinleri üzerindeki sabırlarından dolayı ne mutlu onlara! Devletlerinin ortaya çıktığı hâlde onları görmeye ne kadar özlem duyuyorum! Allah bizi ve onları Adn cennetlerinde, babalarından, eşlerinden ve soylarından salih olanlarla birlikte toplayacaktır.”