Ali b. İbrahim, babasından, o İsmail b. Mihrân’dan rivayet etti. İsmail şöyle dedi: Ebû Cafer, iki çıkışının ilkinde Medine’den Bağdat’a çıktığında, çıkışı sırasında ona, “Sana feda olayım, bu yolculukta senin hakkında korkuyorum; senden sonra iş kime kalacak?” dedim. Yüzünü bana çevirip gülümsedi ve şöyle buyurdu: “Gaybet, bu yıl senin sandığın yerde değildir.” İkinci defa Mu‘tasım’ın yanına çıkarıldığında ona gittim ve, “Sana feda olayım, sen çıkıyorsun; senden sonra bu iş kime kalacak?” dedim. Sakalı ıslanıncaya kadar ağladı, sonra bana dönüp şöyle buyurdu: “İşte bunun için benim hakkımda korkulur. Benden sonra iş oğlum Ali’yedir.”