Muhammed b. Yahyâ, Ahmed b. Muhammed’den, o İbn Mahbûb’dan, o İbn Riâb’dan, o Dureys el-Künâsî’den rivayet etti. Dureys şöyle dedi: Ebû Cafer’in yanında arkadaşlarından bazı kimseler bulunduğu hâlde şöyle buyurduğunu işittim: “Bize bağlılık gösteren, bizi imamlar kabul eden, bize itaatin kendilerine Resulullah’a itaat gibi farz olduğunu söyleyen, sonra da kalplerinin zayıflığı sebebiyle kendi delillerini kıran, kendi aleyhlerine tartışan, bize ait hakkı eksilten ve Allah’ın bizim hakkımızı tanıma ve emrimize teslim olma burhanını verdiği kimseleri bundan dolayı ayıplayan bir topluluğa şaşarım. Siz, Allah’ın velilerinin itaatini kullarına farz kıldıktan sonra göklerin ve yerin haberlerini onlardan gizlediğini ve dinlerinin ayakta durmasını sağlayacak hususlarda karşılarına çıkan şeyler hakkında ilmin kaynaklarını onlardan kestiğini mi sanıyorsunuz?” Bunun üzerine Humrân ona, “Sana feda olayım, Ali b. Ebî Tâlib’in, Hasan’ın ve Hüseyin’in kıyamı, Allah’ın dinini ayakta tutmak için çıkmaları ve hareket etmeleri, sonra da aziz zikri yüce olan Allah’ın dininde uğradıkları şeyler, tağutların onları öldürmesi, onlara üstün gelmesi ve sonunda onların öldürülüp mağlup edilmeleri hakkında ne dersin?” diye sordu. Ebû Cafer şöyle buyurdu: “Ey Humrân! Allah Teâlâ bunu onlar hakkında takdir etmiş, hükme bağlamış, yürürlüğe koymuş ve seçim yolu üzere kesinleştirmiş, sonra da onu gerçekleştirmişti. Ali, Hasan ve Hüseyin, kendilerine Resulullah’tan ulaşan önceden verilmiş bir ilimle kıyam ettiler; bizden susanlar da bir ilimle sustular. Ey Humrân! Onların başına Allah’ın emrinden gelen şeyler indiğinde ve tağutlar onlara üstün kılındığında, eğer Allah’tan bunu kendilerinden defetmesini isteseler, tağutların mülkünün ortadan kalkmasını ve egemenliklerinin sona ermesini istemekte ısrar etselerdi, Allah elbette onlara icabet eder, bunu onlardan defederdi; sonra tağutların süresinin bitmesi ve mülklerinin yok olması, dizilmiş bir ipin kopup tanelerinin dağılmasından daha hızlı olurdu. Ey Humrân! Onların başına gelen bu şey, işledikleri bir günah sebebiyle veya Allah’a karşı gelerek yaptıkları bir isyanın cezası olarak değildi; fakat Allah’ın ulaşmalarını istediği makamlar ve kerametler sebebiyledir. Bu konuda sakın düşünceler seni başka yönlere götürmesin.”