Muhammed b. İsmail, Fazl b. Şâzân’dan; o da Safvân b. Yahyâ’dan; o da Mansûr b. Hâzim’den rivayet etti. Mansûr şöyle dedi:
Ebû Abdullah’a şöyle dedim:
“Allah, yaratıkları vasıtasıyla bilinecek olmaktan daha yüce ve daha değerlidir. Aksine yaratıklar Allah sayesinde bilinirler.”
Bunun üzerine şöyle buyurdu:
“Doğru söyledin.”
Ben dedim ki:
“Kendisinin bir Rabbi olduğunu bilen kimsenin, o Rabbin rızası ve gazabı bulunduğunu da bilmesi gerekir. Onun rızası ve gazabı ancak vahiy veya bir elçi aracılığıyla bilinebilir. Kendisine vahiy gelmeyen kişinin elçileri araştırması gerekir. Onlarla karşılaştığında onların hüccet olduğunu ve kendilerine itaatin farz olduğunu anlar.
İnsanlara şöyle dedim:
‘Allah Resulü’nün Allah tarafından yaratıkları üzerine hüccet olduğunu biliyor musunuz?’
Onlar:
‘Evet.’ dediler.
Ben:
‘Peki Allah Resulü vefat ettiğinde yaratıkları üzerinde hüccet kimdi?’ dedim.
Onlar:
‘Kur’an.’ dediler.
Bunun üzerine Kur’an’ı inceledim. Bir de baktım ki Mürcie mensubu da, Kaderiyye mensubu da, hatta ona inanmayan zındık bile Kur’an ile tartışıyor ve tartışmasında insanlara üstün gelmeye çalışıyor. Böylece anladım ki Kur’an ancak onu ayakta tutan ve açıklayan bir sorumlu ile hüccet olabilir. Onun Kur’an hakkında söylediği her şey hak olur.
Bunun üzerine onlara:
‘Kur’an’ın sorumlusu kimdir?’ dedim.
Onlar:
‘İbn Mes‘ûd biliyordu, Ömer biliyordu, Huzeyfe biliyordu.’ dediler.
Ben:
‘Hepsini mi biliyorlardı?’ dedim.
Onlar:
‘Hayır.’ dediler.
Bunun üzerine, bu bilgilerin tamamını bildiği söylenebilecek Ali’den başka kimse bulamadım. Bir mesele insanlar arasında ortaya çıktığında biri “Bilmiyorum”, diğeri “Bilmiyorum”, bir başkası da “Bilmiyorum” derken, bir kişi “Ben biliyorum” diyorsa, ben şahitlik ederim ki Ali Kur’an’ın sorumlusuydu; ona itaat farzdı; Allah Resulü’nden sonra insanlar üzerinde hüccetti ve Kur’an hakkında söylediği her şey haktı.’
Bunun üzerine şöyle buyurdu:
‘Allah sana rahmet etsin.’”