Muhammed b. Yahyâ’nın, Ahmed b. Muhammed b. İsa ile Muhammed b. Hüseyin’den, onların İbn Mahbûb’dan, onun Hammâd b. Amr en-Nasîbî’den rivayet ettiğine göre Ebu Abdullah şöyle buyurdu:
Ebu Abdullah’a “De ki: O Allah birdir.” (İhlâs 1) ayeti hakkında soru sorulduğunda şöyle buyurdu:
“Bu sûre Allah’ın yaratılmışlarına nispetini açıklamaktadır. O tektir, sameddir, ezelîdir ve samed oluşu da ezelîdir. Kendisini tutacak bir gölgesi yoktur; aksine bütün şeyleri gölgeleriyle birlikte ayakta tutan O’dur. Bilinmeyeni bilir, cahillerin yanında da bilinen O’dur. Tektir; yaratılmışları O’nun içinde değildir, O da yaratılmışlarının içinde değildir. Duyularla algılanamaz ve dokunularak kavranamaz. ‘Gözler O’nu idrak edemez.’ (En‘âm 103) Yücedir ama yakınlaşmıştır; yakınlaşmıştır ama uzak kalmıştır. Kendisine isyan edilince bağışlar, itaat edilince şükür ve mükâfat verir. Ne yeryüzü O’nu içine alabilir ne de gökler O’nu taşıyabilir. Bütün varlıkları kudretiyle ayakta tutan O’dur. Daimîdir, ezelîdir; unutmaz, gaflete düşmez, hata etmez ve oyunla meşgul olmaz. O’nun iradesinde değişiklik ve ayrılık yoktur. Hükmü gerçekleşir, emri yerine gelir. ‘Doğurmamıştır ki miras bıraksın; doğurulmamıştır ki bir başkasıyla ortak sayılsın; hiçbir kimse O’na denk olmamıştır.’ (İhlâs 3-4)”