İhlâs Suresi, Kur’an’ın 112. suresi olup Mekke döneminde indirilmiştir ve 4 ayetten oluşur. Sure adını, içerdiği saf tevhid inancı sebebiyle sonradan verilen ve “samimi bağlılık, dini yalnız Allah’a özgü kılmak” anlamına gelen “ihlâs” kelimesinden alır. Kur’an’ın en kısa surelerinden biri olmasına rağmen, Allah’ın birliği ve eşsizliği konusunda en özlü açıklamalardan birini içerir.
Surenin başlangıcında Allah’ın “bir” olduğu bildirilir. Bu ifade, Allah’ın zatında, sıfatlarında ve ilahlığında tek olduğunu; hiçbir ortağı, benzeri veya dengi bulunmadığını vurgular.
İkinci ayette Allah’ın “Samed” olduğu belirtilir. Bu kelime, her şeyin kendisine muhtaç olduğu, fakat kendisinin hiçbir şeye muhtaç olmadığı; ihtiyaçları gideren, eksiksiz ve kusursuz varlık anlamlarını içerir. Böylece bütün yaratılmışların Allah’a bağımlı olduğu ifade edilir.
İhlâs Suresi’nde Allah’ın doğurmadığı ve doğurulmadığı bildirilir. Bu ayet, Allah’a çocuk isnat eden veya O’nu başka varlıkların devamı gibi gören inançları reddeder. Allah’ın başlangıcı ve sonu olmayan, ezelî ve ebedî bir varlık olduğu vurgulanır.
Surenin son ayetinde ise Allah’ın hiçbir dengi ve benzerinin bulunmadığı açıklanır. O’nun zatı, sıfatları, kudreti ve hükümranlığı bakımından hiçbir varlık Allah’a eşit değildir. Böylece Allah’ın mutlak eşsizliği ve benzersizliği ortaya konulur.
Genel olarak İhlâs Suresi, Allah’ın birliğini, eşsizliğini, hiçbir şeye muhtaç olmadığını ve hiçbir benzerinin bulunmadığını en özlü şekilde açıklayan; tevhid inancının temel esaslarını ortaya koyan, kısa fakat Kur’an’ın en kapsamlı ve önemli surelerinden biridir.