Arkadaşlarımızdan bir kısmı bana, el-Vâsık’ın öldüğü hastalığın istiska (vücutta su toplanması) olduğunu haber verdi. Onu, ısıtılmış bir fırına oturtarak tedavi ettiler; burada rahatlık ve ferahlık buldu. Ertesi gün el-Vâsık, fırının ısısının artırılmasını emretti. Bu yapıldı ve önceki güne göre daha uzun süre orada oturdu. Fakat aşırı sıcaktan bunaldı; bunun üzerine fırından çıkarıldı ve bir sedyeye konuldu. El-Fadl b. İshak el-Haşimî, Ömer b. Ferac ve başkaları oradaydı. Daha sonra İbn ez-Zeyyât ve İbn Ebî Duâd geldiler. Halifenin öldüğünü bilmiyorlardı; ancak yüzü sedyeye çarpınca onun öldüğünü anladılar.
Başka bir rivayete göre Ahmed b. Ebî Duâd onun yanında bulundu; bilincini kaybettiği sırada onun yanındaydı ve öldüğünde Ahmed yaklaşıp göz kapaklarını kapattı ve onu defin için hazırladı.
Onun ölümü Zilhicce ayının 23’ünde (10 Ağustos 847) gerçekleşti. Harunî’deki sarayında defnedildi. Cenaze namazını kıldıran, defniyle ilgilenen ve işlerini yürüten kişi Ahmed b. Ebî Duâd idi. El-Vâsık, Ahmed b. Ebî Duâd’a Kurban Bayramı günü (10 Zilhicce) namazı musallada kıldırmasını emretmişti. Ahmed bayram namazını kıldırdı; çünkü el-Vâsık çok hastaydı ve musallaya gidemedi. Bu hastalık sebebiyle öldü.