Bu yıl Bassam b. İbrahim b. Bassam isyan etti ve biatını bozdu. Rivayet edildiğine göre o, Horasan ordusunun önde gelen süvari kumandanlarından biriydi. Ebu’l-Abbas’ın ordusundan, ayrılışlarını gizli tutmak isteyen bir grup taraftarıyla birlikte ayrıldı. Halife onların ne yapmak istediklerini ve nereye gittiklerini araştırdı; sonunda Medâin’de bulundukları öğrenildi. Bunun üzerine Ebu’l-Abbas, Hâzim b. Huzeyme’yi onların üzerine gönderdi. Hâzim, Bassam’ı bulunca savaş çıktı; Bassam ve adamları bozguna uğratıldı, çoğu öldürüldü ve ordugâhları yok edildi. Hâzim onları Cuhâs bölgesine kadar takip etti, ardından Mâh’a ulaştı ve karşılaştığı herkesi—kaçan ya da direnen—öldürdü.
Daha sonra Hâzim geri dönerken Zâtü’l-Metâmir denilen veya ona benzeyen bir köyden geçti. Burada Benî Hâris b. Ka‘b’tan, Benî Abdülmeden’e mensup—Ebu’l-Abbas’ın anne tarafından akrabaları olan—bir grup bulunuyordu. Onlar bir toplantı hâlindeyken Hâzim yanlarından geçti ve selam vermedi. Onlar da onu kötü sözlerle karşıladılar. Hâzim zaten, Bassam’ın adamlarından el-Muğîre b. el-Faz‘ın kendilerine sığınması konusunda yaptıklarından dolayı onlara karşı kin besliyordu. Geri dönüp onlara el-Muğîre’yi sordu. Onlar ise tanımadıkları bir adamın bir gece kalıp gittiğini söylediler. Bunun üzerine Hâzim, “Siz halifenin anne tarafından akrabalarısınız; düşmanı size geliyor ve köyünüzde barınıyor! Neden onu yakalamadınız?” dedi. Sert bir cevap alınca hepsinin boyunlarının vurulmasını emretti. Evleri yıkıldı, malları yağmalandı ve ardından Hâzim halifenin yanına döndü.
Bu olay Yemanî kabileler arasında büyük yankı uyandırdı. Ziyad b. Ubeydullah el-Harisî, Abdullah b. er-Rabî‘, Osman b. Nâhik ve Abdülcebbâr b. Abdürrahman halifenin huzuruna çıkıp şöyle dediler: “Ey Müminlerin Emiri, senin bir hizmetkârın, en yakın akrabalarının bile sana karşı yapmaya cesaret edemeyeceği bir şeyi yaptı; adaletini hiçe sayarak senin anne tarafından akrabalarını öldürdü.” Bunun üzerine Ebu’l-Abbas, Hâzim’i öldürmeyi düşündü.
Ancak Musa b. Ka‘b ve Ebu’l-Cehm b. Atiyye araya girerek, onun uzun süreli hizmet ve itaatini hatırlattılar ve affedilmesini istediler. Eğer mutlaka cezalandırılacaksa bunun doğrudan yapılmamasını, zor bir göreve gönderilmesini önerdiler. Bunun üzerine halife, onu Umman’daki Haricîlere—el-Cülende ve adamlarına—ve İbn Kevân adasındaki Haricîlere karşı göndermeye karar verdi. Hâzim yedi yüz askerle yola çıkarıldı ve Basra valisi Süleyman b. Ali’ye gemiler hazırlanması emredildi.
Aynı yıl Hâzim b. Huzeyme Umman’a ulaştı, oradaki Haricîlere saldırdı, bölgeyi ve çevresini ele geçirdi ve Haricî lider Şeybân’ı öldürdü.