Ebû Ubeyde’ye göre: Daha sonra Vezîr es-Sahtiyânî, az sayıda adamla Halid’e karşı isyan etti. Bu isyan Hîre’de gerçekleşti. O, hiçbir köyün yanından geçmezdi ki onu yakmasın; hiçbir insanın yanından geçmezdi ki onu öldürmesin. Orada bulunanları ve hazinenin kontrolünü ele geçirdi.
Halid, ona karşı kendi adamlarından bir komutan ve Kûfe güvenlik güçlerinden bir birlik gönderdi. Onlar onunla savaştılar; hâlbuki Vezîr’in yanında çok az sayıda adam vardı. Vezîr, adamlarının çoğu öldürülünceye ve kendisi ağır şekilde yaralanıncaya kadar savaşmaya devam etti. Yarı ölü halde esir alındı ve Halid’e getirildi.
Halid’in yanına geldiğinde onu öğütledi ve ona Kur’an’dan ayetler okudu. Halid onun sözlerinden hoşlandı ve onu öldürmekten vazgeçti; bunun yerine onu hapsetti. Geceleri Halid onu yanına getirtir, onunla konuşur ve sorular sorardı. Bu durum Hişam’a ulaşınca Halid hakkında şikâyet edildi. Şöyle denildi:
“Öldüren, yakan ve malları yağmalayan bir Harûrîyi sağ bıraktı ve hatta onu gece sohbetlerinde arkadaş edindi.”
Hişam buna öfkelendi ve Halid’e yazarak onu azarladı ve şöyle dedi:
“Öldüren, yakan ve malları yağmalayan bir suçluyu yaşatma.”
Halid ise onun açıklamalarından ve belagatinden hoşlandığı için, “Onun sohbetiyle ölümü kendime teselli ediyorum” derdi. Onun hakkında Hişam’a yazdı ve meseleyi hafifletmeye çalıştı — bir rivayete göre ise yazmadı, işi geciktirdi ve erteledi — ta ki Hişam ona tekrar yazarak onu azarlayıp Vezîr’i öldürmesini ve yakmasını emredinceye kadar.
Halid artık geciktiremeyeceği kesin bir emir gelince Vezîr’i ve onunla birlikte yakalanan az sayıdaki arkadaşlarını getirtti. Onların mescide getirilmesini emretti. Kamış demetleri getirildi ve onlara bağlandılar. Sonra üzerlerine katran döküldü ve avluya çıkarıldılar. Üzerlerine ateş atıldı. Onların hiçbiri yoktu ki korku ve telaş göstermesin; yalnızca Vezîr hariç. O hareket etmedi ve ölünceye kadar Kur’an okumaya devam etti.
Bu yılda Esed b. Abdullah Huttal üzerine sefer yaptı. Bu seferde Esed, Huttal hükümdarı Bedr Tarhan’ı öldürdü.