Bu, Peygamber’in Ebû Süfyan ile yaptığı randevuya sadık kalmak üzere gerçekleştirdiği Bedir’e ikinci çıkışıdır.
İbn Humeyd – Seleme – İbn İshak’a göre:
Allah’ın Elçisi Zâtü’r-Rikā‘ seferinden Medine’ye döndükten sonra Cemâziyelûlâ, Cemâziyelâhire ve Receb aylarının geri kalanında (Ekim sonu 625 – Ocak başı 626) Medine’de kaldı.
Şa‘ban ayında (6 Ocak 626’da başlayan) Ebû Süfyan ile buluşmak üzere Bedir’e çıktı ve sekiz gün orada bekledi.
Ebû Süfyan da Mekkelilerle birlikte yola çıktı ve Merrü’z-Zehrân bölgesindeki Mecenne’de konakladı. Bazı rivayetlere göre Usfân’dan geçti, ardından geri dönmeye karar verdi.
“Ey Kureyş topluluğu,” dedi, “ancak hayvanlarınızı otlatabileceğiniz, sütlerini içebileceğiniz verimli bir yıl sizin için uygundur. Bu ise kuraklık yılıdır. Ben geri dönüyorum; siz de dönün.”
Hepsi geri döndü. Mekkeliler onlara “Sevîk ordusu” adını taktılar ve:
“Siz sadece arpa lapası içmek için çıktınız,” dediler.
Allah’ın Elçisi Bedir’de randevusunu beklemeye devam etti. Daha önce Vedân seferinde Benû Damre adına onunla anlaşma yapmış olan Mahşî b. Amr ed-Damrî geldi ve:
“Ey Muhammed, Kureyş’le burada mı buluşacaksın?” dedi.
“Evet,” dedi. “İsterseniz aramızdaki anlaşmayı feshederiz ve Allah aramızda hükmedinceye kadar sizinle savaşırız.”
“Hayır, biz böyle bir şey istemiyoruz,” dedi.
Peygamber Ebû Süfyan’ı beklemeye devam etti.
Vâkıdî’ye göre:
Peygamber, Uhud günü bir yıl sonra Bedir’de buluşma sözü verdiği Ebû Süfyan ile karşılaşmak üzere Dû’l-Ka‘de ayında (4 Nisan 626’da başlayan) Bedir’e gitmek için ashabını teşvik etti.
Bu sırada henüz Müslüman olmamış olan Nu‘aym b. Mes‘ûd el-Eşca‘î umre için Mekke’ye gelmişti. Ebû Süfyan ona:
“Muhammed’i gördün mü, bir hareket var mı?” diye sordu.
Nu‘aym:
“Yathrib’den geldim. Onu size karşı sefer hazırlığında bıraktım,” dedi.
Bunun üzerine Ebû Süfyan ona şöyle dedi:
“Bu kuraklık yılıdır. Randevu vakti geldi. Medine’ye git, onları geciktir ve öyle büyük bir orduyla geldiğimizi söyle ki karşı koyamayacaklarını düşünsünler. Böylece anlaşmayı bozan taraf onlar olur; bunu bizim bozmamızdan daha çok isterim. Bunu yaparsan sana on deve veririm.”
Nu‘aym Medine’ye gitti ve Müslümanların arasına karışarak:
“Bu akıllıca değil. Muhammed yaralanmadı mı? Sahabeleri öldürülmedi mi?” diyerek onları caydırmaya çalıştı.
Bunun üzerine Allah’ın Elçisi şöyle dedi:
“Nefsim kudret elinde olan Allah’a yemin ederim ki, kimse gelmese bile ben tek başıma çıkarım.”
Sonra Müslümanlar yola çıktılar. Ticaret yaptılar; her bir dirheme karşı iki dirhem kazandılar. Düşmanla karşılaşmadılar. Bu sefer “Bedr el-Mev‘id” (Randevu Bedri) olarak anıldı.
Bedir, cahiliye döneminde yıllık panayır kurulan bir yerdi; insanlar orada sekiz gün toplanırdı.
Taberî der ki:
Bu sefer sırasında Medine’de Abdullah b. Revâha vekil bırakıldı.