Muhammed b. Mukâtil bize rivayet etti. Vekî‘ bize haber verdi. Nâfi‘ b. Ömer’den, İbn Ebî Muleyke’den:
İbn Ebî Muleyke dedi ki:
Beni Temîm heyeti Peygamber’e geldiğinde, iki hayırlı kişinin neredeyse helâk olacağı oldu: Ebû Bekir ve Ömer.
Onlardan biri, Mücâşi‘ oğullarının kardeşi olan Hanzalî Akrâ‘ b. Hâbis’i işaret etti; diğeri ise başka birini işaret etti.
Ebû Bekir, Ömer’e:
“Sen sırf bana muhalefet etmek istedin.” dedi.
Ömer de:
“Ben sana muhalefet etmek istemedim.” dedi.
Peygamber’in yanında sesleri yükseldi. Bunun üzerine şu ayetler indi:
“Ey iman edenler! Seslerinizi yükseltmeyin…” ayetinden “…büyük(tevîl)dir” ifadesine kadar.
İbn Ebî Muleyke dedi ki:
İbn Zübeyr şöyle dedi:
Ömer bundan sonra Peygamber’e bir söz söyleyeceği zaman, sanki gizli konuşur gibi konuşur; Peygamber onu işitmez de tekrar sordurmadıkça (sözünü) duyuramazdı.