Abdullah b. Yusuf bize rivayet etti. Mâlik bize haber verdi. Ebû Leylâ’dan.
(İkinci sened:) İsmail bize rivayet etti. Mâlik bana rivayet etti. Ebû Leylâ (Abdullah b. Abdurrahman b. Sehl’in oğlu Ebû Leylâ)’dan; o da Sehl b. Ebî Hasme’den rivayet etti. Sehl, kendisinin ve kavminin ileri gelenlerinden birtakım kişilerin kendisine şunu anlattığını haber verdi:
Abdullah b. Sehl ile Muhayyisa, başlarına gelen geçim darlığı sebebiyle Hayber’e gittiler. Sonra Muhayyisa’ya, Abdullah’ın öldürüldüğü ve bir çukura ya da bir su gözüne atıldığı haberi geldi. Bunun üzerine Yahudilere gidip:
“Vallahi onu siz öldürdünüz!” dedi.
Onlar da: “Vallahi biz öldürmedik!” dediler.
Sonra dönüp kavmine geldi ve olayı anlattı. Ardından kendisi, ondan daha büyük olan kardeşi Huveyyisa ve Abdurrahman b. Sehl birlikte yola çıkıp Allah’ın elçisine gittiler. Konuşmak isteyen, Hayber’de bulunmuş olan Muhayyisa idi. Peygamber, Muhayyisa’ya:
“Büyüğünüz konuşsun, büyüğünüz konuşsun.” dedi; yani yaşça büyük olanı kastetti.
Bunun üzerine Huveyyisa konuştu; sonra Muhayyisa konuştu. Allah’ın elçisi şöyle dedi:
“Ya arkadaşınızın diyetini öderler ya da savaş ilan etmiş olurlar.”
Allah’ın elçisi bunu (yazıyla) onlara yazdı. Onlar da: “Biz onu öldürmedik.” diye yazdılar.
Allah’ın elçisi, Huveyyisa’ya, Muhayyisa’ya ve Abdurrahman’a:
“Yemin eder misiniz de arkadaşınızın kanını (hakkını) alırsınız?” dedi.
Onlar: “Hayır.” dediler.
Peygamber: “O halde Yahudiler sizin için yemin etsin mi?” dedi.
Onlar: “Onlar Müslüman değiller.” dediler.
Bunun üzerine Allah’ın elçisi, kendi tarafından onun diyetini yüz deve olarak ödedi; develer evin içine sokuluncaya kadar getirildi.
Sehl dedi ki: “O develerden biri beni tekmelemişti.”