Hafs b. Ömer bize rivayet etti.
Şu‘be bize rivayet etti.
Âsım el-Ahvel bize haber verdi.
Ebû Osman’ı işittim; o da Üsâme’den (naklen) rivayet etti:
Resûlullah’ın bir kızı, Resûlullah’a haber gönderdi. Resûlullah’ın yanında Üsâme b. Zeyd, Sa‘d ve Übey vardı. (Haberci, kızının mesajını iletti:)
“Oğlum can çekişiyor; yanımıza gel.”
Resûlullah selam gönderdi ve şöyle dedi:
“Allah’ın aldığı da verdiği de O’na aittir. Her şeyin O’nun katında belirlenmiş bir zamanı vardır. Sabretsin ve karşılığını (Allah’tan) beklesin.”
Sonra kızı tekrar haber gönderdi; onu yeminle çağırıyordu. Resûlullah kalktı; biz de onunla kalktık. (Yanına varınca) çocuk Resûlullah’a getirildi; onu kucağına oturttu. Çocuğun nefesi hırıltılı idi. Resûlullah’ın gözleri yaşla doldu.
Sa‘d dedi ki: “Bu nedir, ey Allah’ın Resûlü?”
Peygamber şöyle buyurdu:
“Bu, Allah’ın kullarından dilediğinin kalbine koyduğu bir merhamettir. Allah, kullarından ancak merhamet edenlere merhamet eder.”