Saîd b. Ebî Meryem bize rivayet etti.
Ebû Gassân bize rivayet etti.
Ebû Hâzim bana rivayet etti.
Sehl’den (naklen):
Peygamber’le birlikte çıktığı bir gazvede, Müslümanlara en büyük faydası dokunan adamlardan biri vardı. Peygamber ona baktı ve şöyle buyurdu:
“Kim cehennem ehlinden bir adama bakmak isterse, şu adama baksın.”
Topluluktan bir adam onu takip etti. O kişi müşriklere karşı en şiddetli kişilerden biri olarak savaşmayı sürdürdü; sonra yaralandı, ölümü acele istedi ve kılıcının ucunu göğsünün arasına dayadı; kılıç sırtından çıktı (kendini öldürdü).
Bunu gören adam Peygamber’e koşarak geldi ve: “Şahitlik ederim ki sen Allah’ın Resûlüsün!” dedi.
Peygamber: “Bu da ne demek?” dedi.
Adam dedi ki: “Falan kişi için ‘Kim cehennem ehlinden bir adama bakmak isterse ona baksın’ demiştin. O bizim en faydalı olanlarımızdandı. Ben onun bu hâl üzere ölmeyeceğini anladım. Yaralanınca ölümü acele istedi ve kendini öldürdü.”
Bunun üzerine Peygamber şöyle buyurdu:
“Kul, cehennem ehlinin ameliyle amel eder de o cennet ehlindendir; cennet ehlinin ameliyle amel eder de o cehennem ehlindendir. Ameller ancak sonlarıyla (akıbetle) değerlendirilir.”