Ebû’l-Yemân bize haber verdi.
Şuayb bize haber verdi.
Zührî’den (naklen): Saîd ve Atâ b. Yezîd bana haber verdi ki Ebû Hureyre onlara Peygamber’den haber vermiş.
Ayrıca Mahmud bana rivayet etti.
Abdürrezzâk bize rivayet etti.
Ma‘mer bize haber verdi.
Zührî’den; o da Atâ b. Yezîd el-Leysî’den; o da Ebû Hureyre’den nakletti. Ebû Hureyre dedi ki:
İnsanlar, “Ey Allah’ın elçisi! Kıyamet günü Rabbimizi görecek miyiz?” dediler. Peygamber şöyle buyurdu:
“Güneşte, önünde bulut yokken (bakmakta) zorlanır mısınız?”
“Hayır, ey Allah’ın elçisi.” dediler.
“Dolunay gecesinde, önünde bulut yokken ayda (bakmakta) zorlanır mısınız?”
“Hayır, ey Allah’ın elçisi.” dediler.
“İşte siz de kıyamet günü O’nu böyle görürsünüz. Allah insanları toplar ve ‘Kim bir şeye tapıyorduysa ona uysun’ der. Güneşe tapanlar güneşe uyar; aya tapanlar aya uyar; tâğutlara tapanlar tâğutlara uyar. Bu ümmet kalır; içlerinde münafıkları da vardır.
Allah, onların tanımadığı bir surette onlara gelir ve ‘Ben sizin Rabbinizim’ der. Onlar ‘Senden Allah’a sığınırız! Biz burada dururuz; Rabbimiz bize gelinceye kadar’ derler. Sonra Rabbimiz bize gelince onu tanırız (derler).
Allah, onların tanıdığı surette onlara gelir ve ‘Ben sizin Rabbinizim’ der. Onlar ‘Sen bizim Rabbimizsin’ derler ve O’na uyarlar. Cehennemin üzerine bir köprü kurulur.”
Allah’ın elçisi şöyle buyurdu:
“Ben, (köprüden) ilk geçen olurum. O gün peygamberlerin duası: ‘Allah’ım, selamet ver, selamet ver!’ olur. Köprüde, sa‘dân dikenleri gibi kancalar vardır. Sa‘dân dikenlerini gördünüz mü?”
“Evet, ey Allah’ın elçisi.” dediler.
“Onlar sa‘dân dikenleri gibidir; fakat büyüklüğünün ölçüsünü Allah’tan başka kimse bilmez. İnsanları amellerine göre kapıp yakalar: Kimi, ameliyle helak olan olur; kimi de (yaralanıp parçalanmış hâlde) sonra kurtulur.
Allah kulları arasında hüküm vermeyi bitirince ve ateşten çıkarmak istediği kimseleri çıkarmayı dileyince — ‘Allah’tan başka ilah yoktur’ diye şahitlik edenlerden — meleklere onları çıkarmalarını emreder. Melekler onları secde izinin alametinden tanırlar. Allah, ateşe, Âdemoğlunun secde izini yemeyi haram kılmıştır.
Onları çıkarırlar; (ateşte) yanıp kömürleşmiş hâle gelmişlerdir. Üzerlerine ‘hayat suyu’ denilen bir su dökülür; selin taşıdığı çamur içinde tohumun bitmesi gibi biterler.
Sonra yüzü ateşe dönük bir adam kalır ve der ki: ‘Rabbim, onun rüzgârı beni perişan etti; alevi beni yaktı; yüzümü ateşten çevir.’ Allah’a durmadan dua eder.
Allah der ki: ‘Eğer bunu verirsem, başka bir şey de ister misin?’ O: ‘İzzetine yemin olsun, başka bir şey istemem’ der. Allah onun yüzünü ateşten çevirir.
Sonra ‘Rabbim, beni cennet kapısına yaklaştır’ der. Allah der ki: ‘Sen başka bir şey istemeyeceğini söylememiş miydin? Yazık sana, ey Âdemoğlu! Ne kadar nankörsün!’ O yine dua eder.
Allah der ki: ‘Bunu verirsem, başka bir şey de ister misin?’ O: ‘İzzetine yemin olsun, başka bir şey istemem’ der. Allah, onu bu konuda ahitler ve sözler verdirir; sonra cennet kapısına yaklaştırır.
Cennette olanları görünce Allah’ın dilediği kadar susar; sonra ‘Rabbim, beni cennete sok’ der. Allah der ki: ‘Sen başka bir şey istemeyeceğini söylememiş miydin? Yazık sana ey Âdemoğlu, ne kadar nankörsün!’
O: ‘Rabbim, beni yaratıklarının en bedbahtı yapma’ der. Dua etmeyi sürdürür; nihayet Allah onun hâline güler. Allah güldüğünde ona cennete girmesi için izin verir.
Cennete girince ona ‘Şundan dile’ denir; diler. Sonra ‘Şundan dile’ denir; diler; ta ki dilekleri tükenir. Sonra ona: ‘Bu senindir ve bunun bir misli de beraberinde’ denir.”
Ebû Hureyre dedi ki: “İşte bu adam, cennete en son giren kişidir.”