Ömer b. Hafs bize rivayet etti.
Babası (Hafs) ona rivayet etti.
A‘meş rivayet etti.
(A‘meş) dedi ki: Şakîk bana rivayet etti. Şakîk dedi ki:
Abdullah’ı bekliyorduk. Bu sırada Yezîd b. Muâviye geldi. Ona: “Oturmaz mısın?” dedik.
O da: “Hayır; fakat içeri girip arkadaşınızı size çıkaracağım, olmazsa ben gelirim.” dedi.
Ben oturdum. Derken Abdullah, onun elini tutmuş olarak çıktı. Yanımıza geldi ve ayakta durarak şöyle dedi:
“Yerinizden haberdarım; ancak sizin yanınıza çıkmama engel olan şey şudur: Resûlullah, bize bıkkınlık gelmesinden hoşlanmadığı için, bazı günlerde bize öğüt verirdi (öğütleri aralıklı yapardı).”