Abdullah b. Muhammed bize rivayet etti.
Süfyân bize rivayet etti. Dedi ki: Süleyman b. Ebî Müslim’i dinledim.
Tâvûs’tan; o da İbn Abbâs’tan (rivayet etti): Peygamber geceleyin teheccüde kalktığında şöyle derdi:
“Allah’ım, hamd sanadır. Sen göklerin, yerin ve içindekilerin nurusun. Hamd sanadır; sen göklerin, yerin ve içindekilerin kayyûmusun (ayakta tutanısın). Hamd sanadır. Sen haksın; vaadin haktır; sözün haktır; sana kavuşmak haktır; cennet haktır; ateş haktır; kıyamet haktır; peygamberler haktır; Muhammed haktır. Allah’ım, sana teslim oldum; sana dayandım; sana iman ettim; sana yöneldim; seninle mücadele ettim; sana havale ettim. Önceden yaptıklarımı da, sonradan yaptıklarımı da; gizlediğimi de, açıkladığımı da bağışla. Sen öne alansın, sen geriye bırakırsın. Senden başka ilah yoktur.”
(Ya da: “Senden başka ilah yoktur.”)