Abdurrahman b. Şeybe bize rivayet etti. (O) dedi ki: İbn Ebî’l-Fudeyk bana haber verdi. İbn Ebî Zi’b’den; el-Makburî’den; Ebû Hüreyre’den:
Ebû Hüreyre dedi ki:
Karnımı doyurmak için Peygamber’in yanından ayrılmazdım; o sırada mayalı ekmek yemez, ipek giymezdim. Bana falanca erkek ya da falanca kadın hizmet etmezdi. Karnımı çakıllı yere yapıştırırdım. Yanımda olduğu halde bir adama (bilerek) ayet okuturdum ki beni evine götürsün de bana yemek yedirsin.
Miskinlere karşı insanların en hayırlısı Ca‘fer b. Ebî Tâlib’di. Bizi alır, evine götürür; evinde ne varsa yedirirdi. Hatta bazen içinde hiçbir şey olmayan bir yağ kabını bile çıkarırdı; biz onu yarar, içindeki kalıntıyı yalardık.