Ebû Yemân bize haber verdi. Şuayb bize haber verdi; Zührî’den.
Leys de dedi ki: Ukayl bana rivayet etti; İbn Şihâb’dan. (İbn Şihâb) dedi ki: Urve b. Zübeyr bana haber verdi:
Urv e, Âişe’ye şu ayeti sormuş: “{Eğer yetimler hakkında adalet yapamamaktan korkarsanız…}” ayetinden “{…yahut ellerinizin sahip oldukları}” kısmına kadar.
Âişe şöyle dedi:
“Ey kız kardeşimin oğlu! Bu, velisinin himayesinde bulunan yetim kızdır. Veli onun güzelliğini ve malını beğenir; mehirinden kısmak ister. Bu yüzden, onlarla evlenmeleri yasaklandı; ancak onlar için mehirlerini tam vererek adaletli davranırlarsa (evlenebilirler). Ayrıca, onların dışındaki kadınlarla evlenmeleri emredildi.”
Âişe dedi ki: “Bundan sonra insanlar Allah’ın elçisine (bu konuda) soru sordular; bunun üzerine Allah ‘{Sana kadınlar hakkında fetva soruyorlar…}’ ayetini ‘{…ve arzuluyorsunuz}’ kısmına kadar indirdi.”
Âişe dedi ki: “Allah bu ayette onlara şunu bildirdi: Yetim kız mal ve güzellik sahibi olursa, onunla evlenmek, soyunu ve (mehirle ilgili) hakkı gözetmek isterler. Ama malı ve güzelliği az olduğu için rağbet edilmeyen biri olursa, onu bırakır, başka kadınları alırlar.”
(Âişe şöyle devam etti:) “Nasıl ki istemedikleri zaman onu bırakıyorlarsa, istedikleri zaman da ona adaletli davranıp mehrinin en tam hakkını vermedikçe onunla evlenmeleri helal değildir.”