Humeydî bize rivayet etti; Süfyân bize rivayet etti; Mansûr bize rivayet etti; Mücahid’den; Ebû Ma‘mer’den; Abdullah’tan rivayet etti.
Abdullah şöyle dedi:
Beyt’in yanında iki Kureyşli ile bir Sakîfli (ya da iki Sakîfli ile bir Kureyşli) toplandı. Karınlarının yağı çok, kalplerinin anlayışı azdı.
İçlerinden biri dedi ki: “Allah söylediğimizi duyar mı dersiniz?”
Öteki dedi ki: “Yüksek sesle söylersek duyar; gizlersek duymaz.”
Diğeri dedi ki: “Eğer yüksek sesle söylediğimizde duyuyorsa, gizlediğimizde de duyar.”
Bunun üzerine şu ayet indirildi:
“İşitmenizin, görmenizin ve derilerinizin aleyhinize şahitlik etmesinden sakınmıyordunuz…”
(Süfyân’ın bu rivayeti aktarırken isnadda önce tereddüt edip sonra Mansûr’da karar kıldığı bilgisi metinde geçtiği şekliyle korunmuştur.)
Ayrıca Amr b. Ali de bize rivayet etti; Yahyâ bize rivayet etti; Süfyân es-Sevrî bize rivayet etti; dedi ki: Mansûr bana rivayet etti; Mücahid’den; Ebû Ma‘mer’den; Abdullah’tan; bunun benzerini rivayet etti.