Humeydî bize rivayet etti; Süfyân bize rivayet etti; Amr bize rivayet etti; dedi ki: İkrime’yi işittim, şöyle diyordu: Ebû Hureyre’yi işittim, şöyle diyordu: Allah’ın Nebîsi şöyle buyurdu: “Allah gökte bir işe hükmettiğinde melekler, O’nun sözünden dolayı boyun eğerek kanatlarını çırparlar; sanki (ses) kaygan taş üzerindeki bir zincir gibidir. Kalplerindeki korku giderilince: ‘Rabbiniz ne dedi?’ derler. ‘Hakkı söyledi; O, yücedir, büyüktür’ derler. Bunu, (göğü) dinleyen (kulak hırsızı) işitir. Kulak hırsızı böyledir: Bazısı bazısının üstündedir.” (Süfyân elinin içiyle tarif etti; eliyle (üst üste) yaptı, parmaklarının arasını açıp dağıttı.) “Bir kelimeyi işitir; onu altındakine iletir; o da altındakine iletir; nihayet onu büyücünün veya kâhinin diline bırakır. Bazen şihab onu bırakmadan önce yetişir; bazen de (kulak hırsızı) şihab yetişmeden önce onu bırakır. Sonra (kâhin/büyücü) onunla birlikte yüz yalan uydurur. Böylece ‘Filan gün bize şöyle şöyle demişti, değil mi?’ denir ve gökten işittiği o kelime sebebiyle (kâhin/büyücü) tasdik edilir.”
Chat
Sohbet Yükleniyor...