Ali b. Abdullah bize rivayet etti; Muhammed b. Ca‘fer bize rivayet etti; Ma‘mer bize haber verdi; Zührî’den; Urve’den.
Urve dedi ki:
Zübeyr, Harre’deki bir su kanalının (sulama arkının) paylaşımı konusunda Ensar’dan bir adamla çekişti.
Peygamber şöyle dedi:
“Ey Zübeyr! Önce sen sula; sonra suyu komşuna bırak.”
Ensarî adam dedi ki:
“Ey Allah’ın Elçisi! (Bunu) teyzenin oğlu olduğu için mi (böyle söylüyorsun)?”
Bunun üzerine Peygamber’in yüzü değişti. Sonra şöyle dedi:
“Ey Zübeyr! Sula; sonra suyu, duvar diplerine (set/çit köklerine) dönünceye kadar tut; sonra suyu komşuna bırak.”
Ensarî adam onu kızdırınca, Peygamber açık bir hükümle Zübeyr’in hakkını tam olarak yerine getirdi. (Oysa) Peygamber, başlangıçta ikisi için de genişlik (kolaylık) bulunan bir çözümü onlara işaret etmişti.
Zübeyr dedi ki:
Ben şu ayetlerin ancak bunun hakkında indiğini sanıyorum:
“Hayır! Rabbine yemin olsun ki, aralarında çıkan anlaşmazlıklarda seni hakem yapmadıkça iman etmiş olmazlar…”