Abdullah b. Yusuf bize rivayet etti; Leys bize rivayet etti; Leys dedi ki: Saîd b. Ebû Saîd bana rivayet etti; o da Ebû Hureyre’yi işitmiş, şöyle diyordu:
Peygamber Necd tarafına atlı birlikler gönderdi. Onlar Benî Hanîfe’den, adı Sümâme b. Üsâl olan bir adam getirdiler ve onu mescidin direklerinden birine bağladılar.
Peygamber onun yanına çıktı ve:
“Ey Sümâme! Ne düşünüyorsun, neyin var?” dedi.
Sümâme:
“Bende hayır var, ey Muhammed. Eğer beni öldürürsen, kan davası olan birini öldürmüş olursun. Eğer iyilik edersen, şükredecek birine iyilik etmiş olursun. Eğer mal istiyorsan, ne istersen sor.” dedi.
Ertesi gün olunca Peygamber yine:
“Ey Sümâme! Ne düşünüyorsun?” dedi.
Sümâme:
“Sana dediğimi derim: İyilik edersen şükredecek birine iyilik etmiş olursun.” dedi.
Peygamber onu bıraktı; ertesi günün ertesinde yine:
“Ey Sümâme! Ne düşünüyorsun?” dedi.
Sümâme:
“Sana dediğimi derim.” dedi.
Bunun üzerine Peygamber:
“Sümâme’yi salın.” dedi.
Sümâme mescidin yakınındaki bir hurmalığa gitti, yıkandı; sonra mescide girip şöyle dedi:
“Şahitlik ederim ki Allah’tan başka ilâh yoktur; şahitlik ederim ki Muhammed Allah’ın elçisidir.
Ey Muhammed! Allah’a yemin ederim ki yeryüzünde bana senin yüzünden daha nefretli bir yüz yoktu; şimdi senin yüzün bana yüzlerin en sevgilisi oldu.
Allah’a yemin ederim ki bana senin dininden daha nefretli bir din yoktu; şimdi senin dinin bana dinlerin en sevgilisi oldu.
Allah’a yemin ederim ki bana senin beldenden daha nefretli bir belde yoktu; şimdi senin belden bana beldelerin en sevgilisi oldu.
Senin atlıların beni yakaladı; ben umre yapmak istiyordum. Ne dersin?”
Peygamber onu müjdeledi ve umre yapmasını emretti.
Mekke’ye varınca birisi ona:
“Dinden döndün mü?” dedi.
Sümâme:
“Hayır! Ben Muhammed Allah’ın elçisiyle birlikte Müslüman oldum. Hayır, Allah’a yemin ederim ki, Peygamber izin vermedikçe Yemâme’den size bir tek buğday tanesi bile gelmeyecek!” dedi.