Muhammed b. Alâ bize rivayet etti; Ebû Üsâme bize rivayet etti; Büreyd b. Abdullah’tan; Ebû Bürde’den; Ebû Mûsâ’dan:
Ebû Mûsâ dedi ki:
Peygamber Huneyn’i bitirince Ebû Âmir’i bir orduyla Evtâs’a gönderdi. (Ordu) Düreyd b. Sımme ile karşılaştı; Düreyd öldürüldü ve Allah arkadaşlarını bozguna uğrattı.
Ebû Mûsâ dedi ki:
Beni de Ebû Âmir’le birlikte gönderdi. Ebû Âmir dizinden vuruldu; Cuşemli bir adam onu bir okla vurdu ve oku dizine sapladı.
Ben yanına vardım ve:
“Amca, seni kim vurdu?” dedim.
O Ebû Mûsâ’ya (yani bana) işaret etti ve:
“Beni vuran, işte şu beni öldürecek olan (katilim)dir.” dedi.
Ben ona yöneldim, peşine düştüm. Beni görünce kaçtı; ben de peşinden gittim ve ona:
“Utanmıyor musun? Durup savaşmıyor musun?” diyordum.
O durdu. Kılıçla iki darbe alışverişinde bulunduk; ben onu öldürdüm.
Sonra Ebû Âmir’e:
“Allah senin (sana bunu yapan) adamını öldürdü.” dedim.
O:
“Şu oku çıkar.” dedi.
Ben oku çıkardım; ondan su gibi bir sıvı fışkırdı.
O:
“Ey kardeşimin oğlu! Peygamber’e selamımı ilet ve ona benim için bağışlanma dilemesini söyle.” dedi.
Ebû Âmir beni insanların başına vekil bıraktı. Kısa bir süre yaşadı, sonra öldü.
Ben geri döndüm. Peygamber’in evine girdim: Kumla doldurulmuş (örgü/hasır) bir sedir üzerindeydi; üzerinde bir yatak vardı; sedirin kumu sırtında ve yanlarında iz bırakmıştı.
Ona durumumuzu ve Ebû Âmir’in durumunu anlattım; (Ebû Âmir’in) “Benim için bağışlanma dilemesini söyle.” dediğini de söyledim.
Peygamber su istedi, abdest aldı; sonra ellerini kaldırdı ve şöyle dedi:
“Allah’ım! Ubayd Ebû Âmir’i bağışla.”
Ben onun koltuk altlarının beyazlığını gördüm.
Sonra dedi ki:
“Allah’ım! Kıyamet günü onu, insanlardan, yaratıklarının çoğunun üstünde kıl.”
Ben:
“Benim için de bağışlanma dile.” dedim.
O da dedi ki:
“Allah’ım! Abdullah b. Kays’ın günahını bağışla ve onu kıyamet günü şerefli bir girişle (cennete) girdir.”
Ebû Bürde dedi ki:
Bu iki dua: Biri Ebû Âmir için, diğeri Ebû Mûsâ içindir.