Kuteybe b. Saîd bize rivayet etti; Leys bize rivayet etti; o, İbn Şihab’dan; o da Abdurrahman b. Ka’b b. Malik’ten: Cabir b. Abdullah’ın kendisine haber verdiğine göre:
“Allah’ın elçisi Uhud şehitlerinden iki kişiyi tek bir elbiseye (kefene) koyar, sonra ‘Hangisi Kur’an’ı daha çok almıştı (daha çok ezberlemiş/öğrenmişti)?’ derdi. Kendisine birine işaret edilince onu lahde (kabre) öne alırdı ve ‘Ben kıyamet günü bunlara şahitlik edeceğim’ derdi. Onların kanlarıyla defnedilmelerini emretti; üzerlerine namaz kılmadı ve yıkanmadılar.”
Ebû’l-Velid, Şu’be’den; o da İbnü’l-Münkedir’den rivayet etti; İbnü’l-Münkedir dedi ki: Cabir’i şöyle derken işittim:
“Babam öldürülünce ağlamaya başladım ve yüzündeki örtüyü açıyordum. Peygamber’in arkadaşları beni engelliyordu, fakat Peygamber engellemedi. Peygamber şöyle dedi: ‘Onun için ağlama (ya da ağlamasan da olur). Melekler onu kaldırılıncaya kadar kanatlarıyla gölgelendirmeye devam etti.’”