Yakub bana rivayet etti; İbrahim b. Sa‘d bize rivayet etti; babasından; dedesinden: (Dede) dedi ki: Abdurrahman b. Avf şöyle dedi:
“Bedir günü safta idim. Bir dönüp baktım: sağımda ve solumda yaşça küçük iki delikanlı vardı. Sanki onların bulundukları yerden emin değilmişim gibi (hissettim). Derken ikisinden biri, arkadaşına gizlice (söylediği gibi) bana gizlice: ‘Amca, bana Ebû Cehil’i göster’ dedi. ‘Yeğenim, onu ne yapacaksın?’ dedim. ‘Onu görürsem ya onu öldürmeye ya da onun uğruna ölmeye Allah’a söz verdim’ dedi.”
Diğeri de arkadaşından gizlice, aynısını söyledi.
“(O an) onların yerinde iki adamın arasında olmam beni hiç sevindirmedi (hiç de hoşuma gitmedi). Ben de onlara onu işaret ettim. İki şahin gibi üzerine atıldılar, vurup yere serdiler; onlar, Afra’nın iki oğluydu.”