Buhari 3717

Hâlid b. Mahlad bize rivayet etti; Ali b. Mus’hir bize rivayet etti; Hişâm b. Urve’den; babasından: Babası dedi ki: Mervân b. Hakem bana haber verdi. Mervân dedi ki:
“Şiddetli bir burun kanaması yılında Osman b. Affân’ı ağır bir burun kanaması tuttu; bu, onu hacdan alıkoydu ve vasiyet etti. Kureyş’ten bir adam yanına girip ‘Birini yerine bırak.’ dedi. Osman ‘Dediler mi?’ dedi. Adam ‘Evet.’ dedi. Osman ‘Kim?’ dedi, sustu.
Sonra başka bir adam —sanırım Hâris idi— içeri girip ‘Birini yerine bırak.’ dedi. Osman yine ‘Dediler mi?’ dedi. Adam ‘Evet.’ dedi. Osman ‘Kim?’ dedi, sustu.
Sanki onlar ‘Zübeyr’ dediler. Osman ‘Evet.’ dedi ve şöyle dedi: ‘Canım elinde olana yemin olsun ki, bildiğim kadarıyla o onların en hayırlısıdır; ayrıca Resûlullah’a en sevgili olanlarındandı.’”