Ahmed b. Şebîb b. Saîd bana rivayet etti; dedi ki: Babam bana rivayet etti; Yûnus’tan; dedi ki: İbn Şihâb dedi ki: Urve bana haber verdi; Ubeydullah b. Adî b. Hıyâr ona haber vermiş ki; Misver b. Mahreme ile Abdurrahman b. Esved b. Abdüyegûs şöyle demişler:
“Niçin Osman’la kardeşi Velîd hakkında konuşmuyorsun? İnsanlar onun hakkında çok konuştu.”
(Bunun üzerine) Osman’a yöneldim. Namaza çıkıncaya kadar onu bekledim. Dedim ki:
“Seninle bir ihtiyacım var; bu sana bir nasihattir.”
Dedi ki: “Ey adam!” (Ma‘mer dedi ki: “Sanırım şöyle dedi:”) “Senden Allah’a sığınırım.”
Ben de ayrıldım. Onların yanına döndüm. Sonra Osman’ın elçisi geldi. Yanına gittim. Bana dedi ki:
“Nasihatin nedir?”
Dedim ki:
“Allah (yücedir), Muhammed’i hak ile gönderdi ve ona kitabı indirdi. Sen de Allah’a ve Resûlü’ne icabet edenlerdendin. İki hicreti yaptın. Resûlullah’a arkadaşlık ettin ve onun yolunu gördün. İnsanlar Velîd hakkında çok konuştu.”
Osman dedi ki:
“Resûlullah’a yetiştin mi?”
Dedim ki:
“Hayır; fakat onun ilminden bana ulaşan, örtüsü içindeki bakireye ulaşan (gizlilikte, açıklıkta) ulaşır.”
Osman dedi ki (özetle):
“Allah Muhammed’i hak ile gönderdi; ben de Allah’a ve Resûlü’ne icabet edenlerdendim, onunla gönderilene iman ettim. İki hicreti yaptım; Resûlullah’a arkadaşlık ettim ve ona biat ettim. Allah’a yemin ederim ki Allah onu vefat ettirinceye kadar ona isyan etmedim ve onu aldatmadım. Sonra Ebû Bekir de böyleydi; sonra Ömer de böyleydi. Sonra ben halife oldum. Onların hakkı gibi benim de hakkım yok mu?”
Dedim ki: “Evet.”
Dedi ki:
“Peki sizden bana ulaşan şu rivayetler ne?”
“Velîd meselesine gelince; Allah dilerse onda hak ile hükmedeceğiz.”
Sonra Ali’yi çağırdı; ona Velîd’e had cezasını uygulamasını emretti; o da onu seksen sopa ile cezalandırdı.