Abdullah b. Mesleme bize rivayet etti; Mâlik’ten; Yahyâ b. Saîd’den; İbn Eflah’tan; Ebû Muhammed’den (Ebû Katâde’nin azatlısı); Ebû Katâde’den; şöyle dedi:
“Huneyn yılında Allah’ın Elçisi ile birlikte çıktık. Karşılaşınca Müslümanlarda bir dağılma oldu. Ben müşriklerden bir adamın Müslümanlardan bir adamın üzerine çıktığını gördüm. Dolanıp arkasından geldim; kılıçla omuz bağının hizasından vurdum. Bana dönüp beni öyle bir kucakladı ki, ondan ölüm kokusu duydum. Sonra ölüm onu yakaladı da beni bıraktı.
Ben Ömer b. Hattâb’a yetiştim ve: ‘İnsanlara ne oldu?’ dedim. O: ‘Allah’ın takdiri.’ dedi.
Sonra insanlar geri döndü. Peygamber oturdu ve şöyle dedi:
‘Kim birini öldürür ve buna dair delil getirirse, onun üzerindeki ganimet (savaş eşyası) onundur.’
Ben kalktım: ‘Bana kim şahitlik eder?’ dedim; sonra oturdum.
Sonra yine aynı sözü söyledi. Ben yine kalktım: ‘Bana kim şahitlik eder?’ dedim; sonra oturdum.
Üçüncü kez de aynı şeyi söyledi. Bunun üzerine bir adam: ‘Doğru söylüyor, ey Allah’ın Elçisi! Öldürdüğünün ganimeti bendedir; onu benden vazgeçirsin.’ dedi.
Ebû Bekir dedi ki: ‘Hayır! Asla olmaz! Allah’ın aslanlarından bir aslan, Allah ve Elçisi için savaşmışken, sen onun ganimetini mi alacaksın?’
Peygamber: ‘Doğru söyledi.’ dedi.
Ve ganimeti (Ebû Katâde’ye) verdi. Ben o zırhı sattım; bedeliyle Benî Selime’de bir hurmalık (bahçe) satın aldım. Bu, İslam’da biriktirdiğim ilk mal oldu.”