Ebû Yemân bize haber verdi. Şu‘ayb, Zührî’den rivayet etti.
Sâlim dedi ki: Abdullah bin Ömer’i şöyle derken işittim:
Resulullah ve ensardan Ubeyy bin Ka‘b, İbn Sayyâd’ın bulunduğu hurmalığa doğru yürüdüler. Resulullah, İbn Sayyâd’ı görmeden önce ondan bir şey işitmek ister gibi hurma gövdelerinin arkasına saklanarak yaklaşıyordu.
İbn Sayyâd, üzerinde mırıltı (kendi kendine bir şeyler söyleme) bulunan bir örtüye sarılı halde döşeğinde yatıyordu.
İbn Sayyâd’ın annesi, Resulullah’ı hurma gövdeleri arkasına saklanarak yaklaşırken görünce İbn Sayyâd’a:
“Ey Sâf! İşte Muhammed.” dedi.
İbn Sayyâd hemen toparlandı.
Resulullah:
“Onu bıraksaydı (konuşmadan dursaydı), durum iyice ortaya çıkardı.” buyurdu.