Osman bize rivayet etti. Cerîr bana rivayet etti; Mansûr’dan; Sa‘d b. Ubeyde’den; Ebû Abdurrahman’dan; Ali’den:
Ali dedi ki: Bakî‘u’l-Garkad’da bir cenazede idik. Peygamber yanımıza geldi; oturdu, biz de etrafında oturduk. Yanında kısa bir değnek vardı. Başını eğdi; değneğiyle (yere) vurmaya başladı; sonra şöyle dedi:
“Sizden hiçbir kimse yoktur; yaratılmış hiçbir can yoktur ki, cennetteki yeri ve cehennemdeki yeri yazılmış olmasın; ayrıca bedbaht mı mutlu mu olacağı da yazılmış olmasın.”
Bir adam dedi ki: “Ey Allah’ın elçisi! O hâlde yazılmış olana dayanıp ameli bırakmayalım mı? Bizden saadet ehlinden olan, saadet ehlinin amelini yapmaya varacaktır; bizden bedbahtlık ehlinden olan da bedbahtlık ehlinin amelini yapmaya varacaktır.”
Şöyle dedi: “Saadet ehli, saadet ameline kolaylaştırılır; bedbahtlık ehli de bedbahtlık ameline kolaylaştırılır.”
Sonra şu ayeti okudu: “Ama kim verir ve sakınır…” (ayet).