Bize Abdullah b. Yusuf rivayet etti. Dedi ki: Bize Mâlik, Hişâm b. Urve’den; o da eşi Fâtıma bint el-Münzir’den; o da Esma bint Ebî Bekir’den rivayet etti. (Esma) dedi ki:
Güneş tutulduğu sırada, Nebi’nin eşi Âişe’nin yanına girdim. Bir de baktım insanlar ayakta namaz kılıyor; o da ayakta namaz kılıyordu. “İnsanlara ne oldu?” dedim. Eliyle göğe işaret etti ve “Sübhânallah!” dedi. “Bir ayet mi?” dedim. “Evet.” diye işaret etti.
(Esma) dedi ki: Ben de kalktım; baygınlık üzerime çöktü. Başımın üstüne su dökmeye başladım.
Resulullah namazı bitirince Allah’a hamd etti, O’nu övdü; sonra şöyle dedi:
“Bu makamımda, cennet ve cehennem dâhil olmak üzere, daha önce görmediğim hiçbir şey kalmadı ki görmüş olmayayım. Bana vahyolundu ki siz kabirlerde, Deccal fitnesine benzer —ya da ona yakın— bir fitneyle imtihan edileceksiniz. (Esma dedi ki: Hangisini söylediğini bilmiyorum.) Sizden birine getirilip ‘Bu adam hakkında bilgin nedir?’ denecek.
Mümin —ya da yakîni olan; hangisini söylediğini bilmiyorum (Esma dedi ki)— şöyle diyecek: ‘Muhammed Allah’ın elçisidir; bize apaçık deliller ve hidayet getirdi; biz de kabul ettik, iman ettik ve uyduk.’ Ona: ‘İyi uyu; zaten senin yakîn sahibi olduğunu biliyorduk.’ denecek.
Münafık —ya da şüpheci; hangisini söylediğini bilmiyorum (Esma dedi ki)— şöyle diyecek: ‘Bilmiyorum; insanların bir şey söylediğini duydum, ben de onu söyledim.’”