Buhari 1052

Bize Abdullah b. Mesleme, Mâlik’ten; o da Zeyd b. Eslem’den; o da Atâ b. Yesâr’dan; o da Abdullah b. Abbâs’tan rivayet etti. (İbn Abbâs) dedi ki:
Resulullah zamanında güneş tutuldu. Resulullah namaz kıldı: Bakara sûresi okunacak kadar uzun bir kıyam yaptı. Sonra uzun bir rükû yaptı. Sonra kalktı; ilk kıyamdan daha kısa olmak üzere uzun bir kıyam yaptı. Sonra ilk rükûdan daha kısa olmak üzere uzun bir rükû yaptı. Sonra secde etti.
Sonra kalktı; ilk kıyamdan daha kısa olmak üzere uzun bir kıyam yaptı. Sonra ilk rükûdan daha kısa olmak üzere uzun bir rükû yaptı. Sonra kalktı; ilk kıyamdan daha kısa olmak üzere uzun bir kıyam yaptı. Sonra ilk rükûdan daha kısa olmak üzere uzun bir rükû yaptı. Sonra secde etti.
Sonra güneş açılmış haldeyken namazı bitirdi ve şöyle dedi:
“Güneş ve ay, Allah’ın ayetlerinden iki ayettir; hiç kimsenin ölümü için de hayatı için de tutulmazlar. Böyle bir şey gördüğünüzde Allah’ı anın.”
Dediler ki: “Ey Allah’ın Elçisi! Senin bulunduğun yerde bir şeye uzandığını, sonra da geri çekildiğini gördük.”
Dedi ki:
“Ben cenneti gördüm; bir salkıma uzandım. Onu alsaydım, dünya durdukça ondan yerdiniz. Ateş (cehennem) de bana gösterildi; bugün gördüğüm gibi daha dehşet verici bir manzara hiç görmedim. Ve onun halkının çoğunun kadınlar olduğunu gördüm.”
Dediler ki: “Niçin ey Allah’ın Elçisi?”
Dedi ki: “Küfürleri yüzünden.”
“Allah’ı inkâr mı ederler?” denildi.
Dedi ki: “Eşini (kocasını) inkâr ederler ve iyiliği inkâr ederler. Birine ömrün boyunca iyilik etsen, sonra senden bir şey görse ‘Senden hiç hayır görmedim.’ der.”