Mahmûd dedi ki: Bize Ebû Üsâme rivayet etti. Dedi ki: Bize Hişâm b. Urve rivayet etti. Dedi ki: Bana Fâtıma bint el-Münzir, Esma bint Ebî Bekir’den haber verdi. Esma dedi ki:
Âişe’nin yanına girdim; insanlar namaz kılıyordu. “İnsanların durumu ne?” dedim. Başını göğe doğru işaret etti. “(Bu) bir âyet mi?” dedim. Başını işaret etti; yani “evet” dedi.
Resûlullah çok uzattı; baygınlık hâli beni sardı. Yanımda içinde su bulunan bir kırba vardı; ağzını açtım, başıma ondan dökmeye başladım. Resûlullah ayrıldı; güneş açılmıştı. İnsanlara hutbe verdi; Allah’ı, layık olduğu şekilde hamd etti; sonra dedi ki: “Amma ba‘d…”
Ensardan bazı kadınlar gürültü yaptılar; onları susturmak için onlara yöneldim. Âişe’ye dedim ki: “Ne söyledi?” Âişe dedi ki:
(Resûlullah) şöyle dedi: “Burada bulunduğum şu yerde bana gösterilmemiş hiçbir şey kalmadı; cennet ve ateş dâhil hepsini gördüm. Bana vahyedildi ki siz kabirlerde, Mesih Deccal fitnesine benzer —ya da ona yakın— bir fitne ile imtihan edileceksiniz. Sizden birine getirilir ve ona ‘Bu adam hakkında bilgin nedir?’ denir. Mümin —ya da yakîn sahibi; Hișâm şüphe etti— der ki: ‘O Allah’ın resûlüdür; o Muhammed’dir; bize açık deliller ve hidayet getirdi; biz iman ettik, cevap verdik, uyduk ve tasdik ettik.’ Ona denir ki: ‘Salih olarak uyu; biz senin ona iman edeceğini biliyorduk.’
Münafığa —ya da şüpheciye; Hișâm şüphe etti— denir ki: ‘Bu adam hakkında bilgin nedir?’ Der ki: ‘Bilmiyorum; insanların bir şey söylediğini duydum, ben de onu söyledim.’”
Hişâm dedi ki: Fâtıma bana bunu söyledi; ben de onu iyice kavradım; ancak o, (azabı) ona ağırlaştıran şeyi de zikretti.